czwartek, 28 marca 2013

ALB: Kilka słów o użyciu formy określonej i nieokreślonej

Z określonością stykamy się w wielu językach, w każdym języku jednak zasady użycia rodzajników są trochę inne, nierzadko też sprawiają nam problemy. W języku albańskim użycie formy określonej i nieokreślonej, prócz znaczenia, zależne jest także od gramatyki. 

Przeczytaj o kategorii określoności w języku albańskim.


Użycie formy określonej i nieokreślonej oczywiście wiąże się ściśle ze znaczeniem, czyli – jeśli mówimy o konkretnym elemencie – stosujemy formę określoną, np.
Dhoma ime është e vogël. – Mój pokój jest mały.
Vajza jote është shumë e zgjuar. – Twoja córka jest bardzo mądra.
Jam takuar me shokun tim. – Spotkałam się ze swoim kolegą.

Jeśli jednak element, o którym mowa nie jest nam znany lub po prostu nie chcemy go konkretyzować, stosujemy formę nieokreśloną, np.
Një vajzë të kërkon. – Jakaś dziewczyna cię szuka.
Disa vajza e kanë sulmuar dje. – Jakieś dziewczyny ją wczoraj zaatakowały.
Jam takuar dje me një shok. – Spotkałam się wczoraj z kolegą.

një (l.poj.)


   są to rodzajniki nieokreślone, które – prócz
   formy nieokreślonej – mogą wyrażać
   nieokreśloność rzeczownika; ich użycie jest
   zbliżone do użycia polskich zaimków jakiś,   
   pewien; prócz tego një oznacza także
   jeden/jedna, a disa/cakilka
disa/ca (l.mn.)

Czasem jednak o użyciu formy decydują względy gramatyczne, np.
Jam nga Polonia. – Jestem z Polski.
Jam në Poloni. – Jestem w Polsce.
Chodzi o tę samą Polskę, jednak po przyimku nga stosuje się formę określoną, natomiast po przyimku w tym przypadku – nieokreśloną.

Należy więc pamiętać, że nie zawsze to co jest określone musi być wyrażone w formie określonej. Wystarczy jednak poznać pewne zasady, przeanalizować kilka przykładów i bez problemów będzie się wiedziało, kiedy użyć formy określonej, a kiedy nieokreślonej. O wszystkim będę jeszcze pisała w następnych postach.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz